EH vs CAT: Ajearen kontrakronika ez futbolistikoa

Euskal Herriko kaleetan ez da izan azken asteetan giro berezirik selekzioaren partidaren inguruan eta Alderdi Popularreko eskuin hegaleko aurrelaririk behinena izan zen bakarrenetarikoa, bakarra izan ez bazen Kerejetarekin batera, sensum vacuum saltsa apur bat jartzen. Ez da harritzekoa espainolak izatea halako partidak berotzen onenak, gogoratzea besterik ez dago Vocentok El Correo eta Diario Vascoren bitartez derbiak desitxuratzeko erabiltzen dituen bi diskurtso kontrajarriak, biak ala biak ezin biktimistagoak. Alavesek plazaratu agiria, euren jokalarietatik deialdian inortxo ez egotea salatzen, eta Maroto bekatuaren erantzunkizuna Bilbon kokatzen primeran zetorkion inuzenteen egunean jokatzekoa zen partidu bati. “Norbait Bilbon okertu egin da” esan zuen Gasteizko alkateak, barreari ondo eutsiz eta euskal selekzioarekin izan duen betidaniko konpromezua berretsiz. Etorkinak, patata omelette zapuztua, selekzioa… zer izango da hurrena? Biasteriko euskalkiaren defentsa irmoa Euskaltzaindiaren aurka?

Fan Zone kutre bat ere jarri ziguten Areatzan, kanpotar turistek eta akaso bertoko hainbat despistatuk pentsatu ez zezaten hura nazioarteko partidua ez zenik. Kalejira eta poteo luzeak beroturiko aldarrikapenak gora-behera, partida etorri zen moduan joan zaigu. Aurten emakumeek, futbitoak eta rugbyak ere izan dute berea, baina, egia esan, partidu hau aspaldi ikusi genuen. Honek marmotaren eguna dirudi baina, hori bai, urtero-urtero betikoak kutxa egiten, ez bedi euskal futbola minoritario eta underground bilakatu egunetik egunera. Bada, batzuk nazkatu gara patxanga honekin eta etxean goxo-goxo geratu ginen, Urkulluren atsedenaldiko mezu ilusioz beterikoa bezain martzianoa (errealitatetik aldendua, esan nahi baita) aditzen; Artur Mas, gutxienez, errealitateari lotuago zirudien eta eduki zuen minutu apurrean espainolak kritikatu zituen. Batzoki Telebistako esatariak zirrikitu legalen inguruan enegarrenez entzuteak ere kutsu tragikomikoa eman zion patxangari, Vaya Semanitan sartzeko pare. Hurrengo patxangarako abokaturen bat sartuko dugu deialdian, arabarra bada hobe. Non utziko genuen pattarra?

Eta orain zer? Biharamunean zer? Partidu hauek ez dira San Mamesen jokatzen, ez Mendizorrozan ezta Jean Daugerren ere. Herri dinamikak behar dira, ausardia politikoaz gain, eta ez hainbeste folklore eta patxanga deskafeinatu. Lehendakariak “pixkanaka-pixkanaka” mantra gisa hamaikagarren aldiz errepikatzea jasangaitza zaigu. Agidanez, FIFA egutegiarekin bat jokatzea ei da norbaiti otu zaion hurrengo urratsa. Ez al zitzaion ideia bikain hau inori bururatu duela bi hamarkada? Ez dakit ergelak garen, babutzat gaituzten edo bien nahasketa pozoitsua.

Anuncios

Athletic Club – Avionetas: Kontrakronikie.

Avionetasek eta arbitroek eragiten diguten nazka in crescendo doa, baina meapila eta hipokriten giro polizial honetan jada ezin duzu iraingarria suerta daitekeen ezer oihukatu futbol stadium batean, betikook ordainduko baikenuke. Haiena biolentzia izango ez balitz bezala. Aitor Zabaleta eta Pitu, ordea, gure oroimenean eta ahoan jarraituko dute.

Gaizka Garitanok ezin hobeto adierazi zuen: “Son unos hijos de puta, te dan mil hostias y te expulsan a tí”. Ba hori, lagunok, horixe bera:

Lehenengo zatia ona izan da baina bigarrenean lokartuta atera eta minutua baino lehen partida berdindu digute. Ondoren arbitroak bidea ireki die nahi izan dutena egiteko. Pupas deitzen zuten taldeak Real Madrilen manerekin irabazi du eta, okerrena, arbitroak ez du ordainduko, Patetiko spanish establishment zikin eta ustel horren parte delako, zorrez leporaino eta arbitroen mesedeekin lehiatzen baita.

Athletic Club – Alcoyano: kontrakronikie

Kopa formato hau aspergarria da eta estadioak hutsik daude ia-ia. Athleticek Alcoyanori takillako diru kopuru bat emango ziola zabaldu zuen, baina eskaintzak bazuen bere tranpa. Hotza, ordu berantiarra, bigarren b mailako arerioa eta telebistatik ikusgai Yesteren (!!!) komentarioekin. Nor pasatuko da horrela takillatik?

Guillermok ez ditu bere aukerak aprobetxatzen eta taldearen jokoa, oro har, eskas-eskasa izan zen. Asperdura galanta. Pentsa, Valverderi arraroa iruditu zitzaion jendeak lehenago alde egin ez izana, edo gutxienez horrela adierazi zion prentsari. Zein dotorea gure misterra. Gauzak horrela, aurpegia zaleek eman zuten, batez ere ICHHk. Halakoak kontuan hartu behar dira noizbait finaletara heltzekotan, sarrerak banatzeko orduan fideltasuna aintzat hartuz. Arsenalek egiten zuen, kontu.

A1-1819118819

Antza denez, norbaitek “Policía asesina” oihukatu eta atxilotua izan zen, eta klubak espedientea irekiko dio. Cabacas hil (erail?) eta inortxok ordaindu ondoren, zer abestu beharko luke parrokiak? “Policía negligente”, “Policía Vasca: te mata y luego calla” edo “Policía, la amiga de los niños”? Zergatik beti ordaintzen dugu berdinok? Gogoratu, gainera, Jimmyren erailketaren osteko ustezko etika histeriko guzti honen atzetik polizia nazionalaren jokabide ez oso profesionala dagoela.

Tienda Athletic: precio y diseño para espantar a Olentzero

Un año más nos llega el catálogo de Navidades del Athletic por mail. Y un año más vemos, sin sorpresa, que los productos de merchandising, aparte de tener un diseño soso, ñoño, hortera y sin ninguna originalidad, tiene unos precios que ni Gucci. Sé que pensaréis: “¿qué hacen estos “antisistema” opinando sobre merchandising y venta de material?”. Y tenéis razón. Pero claro, nos ha llegado otro mail de Hamburgo con las novedades de la tienda del Sankt Pauli y hombre, a uno le da por comparar.

hipsters

Puede que el club de Hamburgo tire demasiado de “imagen corporativa”, pero viendo que el 20% de su presupuesto lo cubren con la tienda, da que pensar en que algo están haciendo bien. Son el equipo pirata por derecho propio, y lo han sabido explotar entre su legión de hinchas. Puede que sea una pequeña contradicción, pero a uno le da cierto regustillo entrar en su tienda online, que tiene un diseño totalmente adecuado, y llenar el carrito de la compra. ¿Freakys? Quizá.

Pero es que la web del club, ya de por sí, tiene una sección entera dedicada a sus hinchas. De allí, fácilmente se accede a la tienda online (http://www.fcsp-shop.com). ¿Y qué encontramos en ella? Pues fácilmente nos podríamos hacer con todos los artículos, porque aparte de tener un precio razonable, incluso siendo Alemania, son bonitos, variados, y parecen sacados directamente de la mano de un hincha, que a la postre es el potencial consumidor. Es una tienda por y para él o ella. Seguramente, porque los diseñadores y responsables de marketing el club pisen las gradas, o hayan sido miembros de algún grupo, o sencillamente, tengan sentido común.

¿Qué va a hacer el Athletic? ¿Preguntar a los hinchas? Si ni siquiera nos han preguntado nuestra opinión para el nuevo estadio y grada.

En contraste, uno va a la web del Athletic y entra en los artículos para el aficionado, que ya de por sí es complicado encontrar, y ve una bandera y una serie de bufandas que parecen sacadas del catálogo oficial de Adidas, con un diseño medieval que lleva sin alterarse medio siglo. Por mucho que algunos se calen en el nuevo estadio, cosas de la modernidad y la ingeniería más avanzada, es de ilusos esperar que un hincha apoquine 23 lereles por un cutre-poncho de plástico datado en 1995.

Poncho

Por no hablar de la traducción al inglés. Me imagino a un hincha del Athletic de fuera, que quiera comprarse algo, y sinceramente, a mí, se me quitarían las ganas. Efecto disuasorio acrecentado en el hincha local debido a la publicidad de empresas de dudosa catadura moral (“El Athletic contamina y desahucia”).

Ahora, que la web está muy en la línea de la nueva y flamante tienda oficial, que no podría ser más fría, lejana y sosa. Pero claro, con el catálogo que hay, como no contraten a Pirritx eta Porrotx para darle algo de gracia, mal vamos. Para colmo han tapado las cristaleras, no sea que algún avispado comprador pueda ver un metro cuadrado de césped durante un partido y deje de pagar la entrada. Viendo esto, casi echamos de menos aquella minúscula tienducha del antiguo campo, que sinceramente, pisábamos poco, y por donde alguna vieja gloria de la grada norte colaba bengalas y botes de humo. Por lo menos era acogedora y tenía cierto aire auténtico.

¿Por qué un equipo de la segunda alemana tiene tanto éxito y un club tan “especial” como el Athletic no? Quizá porque venden algo más bien auténtico y nosotros somos un espejismo de lo que éramos. Quizá por la lejanía que tienen las sucesivas directivas con el aficionado, cosa que se refleja en la nula cantidad de propuestas de material para él, aparte del de Nike y de pijos complementos para poner en el traje o en la corbata (Athletic Club Shop). O igual porque las brillantes mentes de Ibaigane no le dan ninguna importancia a un tema que debería ser vital, ya que si algo caracteriza al Athletic es su filosofía, ésa que se están cargando, y no está siendo explotada lo más mínimo para sacarle partido entre los miles de admiradores de ella a lo largo y ancho del mundo.

Hace más de una década el Athletic apostó, en un gran gesto, por una marca propia que acabó desechando, básicamente por la inutilidad de Ibaigane a la hora de promocionarla, distribuirla y, definitivamente, sacarle rédito económico. Menos mal que nos gobernaba la élite empresarial de la provincia… Así que volvió el club al cómodo mundo del patrocinio y el hincha quedó a expensas de las marcas. Por eso sufrimos hoy horrendas prendas Nike con pegotes de plástico publicitarios al módico precio de 85 euros.

Así las cosas, no es de extrañar que muchos hinchas compren vía internet esmeradas falsificaciones sin publicidad a un precio reducido. El nicho de mercado que el Athletic deja vacío lo aprovechan en el último confín del globo y en contra de ello la junta directiva sólo podrá esgrimir la legalidad, pues suspende en ética publicitaria y, además, las esclavistas condiciones laborales de la mafia legal Nike también se darán, presumiblemente y por desgracia, en los talleres de falsificaciones. Desolador.

 

Real Sociedad – Athletic Club: kontrakronika

Derbia puri-purian. Lehiatua, gogor borrokaturikoa. Arbitroa etxekoen alde, bai, baina hala ere ez da hain erabakigarria izan. Gureak txarto zelairatu ostean atzetik jarri dira eta kosta izan zaie aurrera egitea. Bitartean Errealak ez du jakin partida ixten, gehienbat Finnbogason Urko Vera baino txarragoa delako; Kovacevicek bere lekuan hiru gol sartuko zituen zigarroa ezpainetatik kendu gabe. Partidaren koxka, edonola, bigarren zatiko laupabost minututan egon da.

derbia

Valverdek Unai Lopez kendu eta Viguera atera eta gutxira etorri da Athleticen gola. Jokaldi luzea izan da eta arbitroak ez du, antza, Iñigo Martinezen besoak egindako penaltia ikusia. Banakoarekin Erreala nahiko jota zegoen eta Athleticek baloiaren jabetza eta kontrola behar zuen partida hiltzeko. Horretarako, ordea, Unai behar genuen berdegunean eta ez errioxar bat. Gureek ez dute mahai gainean beste kolperik ematen jakin, Laporte kalera joan da eta azken minutuak sufritzen igaro ditugu telebistaren aurrean.

Har dezagun dena umorez, beraz. Errealeko hamaikakoan Athleticekoarenean baino bizkaitar gehiago eta, kontrara, gipuzkoar gehiago zurigorriekin Errealarekin baino. Hala dio twitterrek behintzat. Eta, borobiltzeko, Iraizoz arean erregate traketsak egiten. Eragin dituen infartoen jakitun izango da laguna?

Alkiza, edo Bilbora etorri nahi ez zuen jokalaria

Zale askok izango dute akorduan Bittor Alkiza. Erdilari fina bezain langilea, ezker hanka dotorekoa eta futbolerako bisio aparteduna. Eta profesionala, oso profesionala, Airbagen esango zuten moduan. Athleticera etorri zitzaigun 1994ko udan, Errealari 200 kilo pezeta baino gehiago ordaindu ostean. Fitxaketa bitxia izan zen, bere aita Iñaki Errealeko presidente izandakoa baitzen garaiotan…

alkiza1

… eta John Benjamin Toshackek, bere burua “cabrón simpático” moduan definitu zuenak, zuzentzen zuen taldea Anoetako aulkitik. Bere agindupean egondako jokalari askoren aburuz definizioa motz geratuko da ziurrenik. Arbitrarioa, autoritarioa eta azalpenak ematearen ez oso aldekoa baitzen Galesekoa. Eta noski, talka egon zen Donostin Bittor eta J.B.-ren artean, duela hilabete gutxi Berriari (esteka) Iñaki Alkizak adierazi bezala:

“Ni presidente nintzela, [Toshackek] esan zidan diru pixka bat atera genezakeela salduta. Nik esan nion presidente izanda ez nuela halakorik egingo. Nik kargua utzi eta bi hilabetera, ordea, Realetik deitu zidaten, esanez Athleticekin ados jarri zirela semea saltzeko. Semea Esako urtegian zegoen oporretan. Deitu, eta berehala itzuli zen; hark ez zuen joan nahi. Baina nik John Toshack ondo ezagutzen nuen, eta semeari argi esan nion joaten ez bazen kontratua amaitu arte jokatu gabe egongo zela. Azkenean, Athleticeko ordezkariekin hitz egin, eta konforme geratu zen. Toshackek Luis Garcia mexikarra fitxatu nahi zuen”.

alkiza2

Bittor Alkizak ez zuen Erreala utzi nahi eta halere Athleticen amaitu zuen jolasten. Konpromisoa erakutsi zuen, beste jokalari askok baino gehiago ausartuko ginateke esaten, eta bere futbol urterik onenak guretzat izan ziren. Komeni fitxaketen intra-istorio hauek gogoratzea, batez ere berdeguneko jokalariak Athleticzale peto-petotzat hartzen dituzten horiek. Guretzat sentimendua dena jokalari gehienentzat lana eta negozioa da. Diruak guztia ahal badu, gogoratu zalegoa dela benetan Athletic eta berdegunekoa futbol-negozioaren erritmora desitxuratzen den 90 minututako antzezpen soil bat.   

Athletic Club – Bate Borisov: kontrakronikie

Europa Leaguen gaude Bate bigarren B mailako taldea delako. Han negargarri ibili ginen (“solteros vs casados”) eta irabazi izan bagenu aurrera jarraituko genuen Txanpionsean. Honek adierazten du egokitu zitzaigun multzoa zein eskasa izan zen eta honek berresten du talde hau ez dagoela erronka handietarako. Irregulartasun honek zaleen ametsak hilko ditu. 
10841793_10204240668671402_8689951643738134388_o
Atzo gol zaparraden eguna zen baina irabaztearekin nahikotxo izan genuen. Lehen zati osoan aurrean ibili zen taldea baina, askotan legez, minik egin ez. Boxeoa balitz puntutan irabaziko genituzkeen lehen 45 minutuak. Bigarren zatia hasi bezain laster Mikel San Jose agertu zen eta Txanpionsak partida irabazteagatik ematen duen milioi euroa eskura jarri zuen, askozaz beranduago Susaetak ziurtatuko zuena. Beraz, ez da gehiegitxo esatea Mikel San Joseren bi golek ahalbidetu dituztela bi milioi euroko irabaziak.
Erdipurdiko itxura honekin Europa Leaguen jarraitzeagatik bufandak airean Aida abesten hastea gehiegitxo izan zen. Zaleok exigentzia maila hor jartzen badugu, akabo. Eta, kontu, asuntoa ez da puzturiko helburu jakin batzuk derrigorrez erdiestea, baizik eta bidetik gauzak ganoraz egitea.